Mijn hoogtepunt laatste week DBL: Een zesje.

Mijn rapportcijfer voor het seizoen 2015-2016 komt niet hoog uit. Een zesje, krappe voldoende.

Dat over de gehele linie het niveau tegenviel, verbaasde me niet eens zozeer. Er zit gewoon weinig geld in de basketbalsport en dat heeft direct gevolgen voor de kwaliteit op het veld.

Het mooie is wel dat er veel Nederlanders veel minuten hebben gemaakt. Dat juich ik toe want ik was, ben en blijf voorstander van twee echte Amerikanen per ploeg. De consequentie van het niveau neem ik voor lief omdat ik er van overtuigd ben dat het de enige manier is om het Nederlandse basketbal op termijn beter te maken.

Tegelijk heb ik bij te veel teams te weinig progressie gezien, zowel individueel als qua team.

Daarnaast zijn de niveauverschillen binnen de Eredivisie enorm, het was gedurende het seizoen nogal voorspelbaar.

DONAR

Gelukkig verliepen de play-offs niet helemaal voorspelbaar. Sportief gezien is het dan wel mooi dat de nummer drie van de ranglijst uiteindelijk kampioen wordt.

Nou heb ik heel wat reacties ontvangen over Donar. Kort samengevat komt het erop neer dat ze zonder Nederlanders spelen en alleen maar spelers kopen.

Behalve dat het eerste feitelijk onjuist is (Cunningham, Dourisseau en Bekkering hebben een Nederlands paspoort), doet Donar helemaal niets wat niet mag. Regels zijn regels, dus wat nou?

Van de voorzitter begreep ik dat de begroting in Groningen minimaal hetzelfde blijft, waarschijnlijk meer. De komst van nog een hoofdsponsor en dus extra geld, is gezien zijn minzame lach, helemaal niet uitgesloten.

Tsja, andere clubs die volgend seizoen voor de titel gaan: Donar heeft een enorme achterban (nu al bijna 1500 seizoenkaarten verkocht), een relatief goed gevulde portemonnee en een leuke selectie waarvan de kern behouden moet gaan worden. Stel dat het ze lukt om Jeter, Dourisseau en Bekkering te houden.

Natuurlijk is er een maar.

Om te beginnen is het Groningen en het verleden heeft uitgewezen dat het daar nogal eens kan rommelen.

Daarbij is het veel lastiger om kampioen te blijven dan te worden, dat weten ze in Den Bosch en Leiden maar al te goed.

Het aller, allerbelangrijkste is de staat van de Eredivisie.

GROTE PLAATJE

Donar heeft haar spelers (huidige en de nieuwe) één bijzonder ding te bieden, namelijk voorronde Champions League (mits het definitief doorgaat, dat is nu nog de vraag).

Het huidige Donar zou daar denk ik geen gek figuur slaan, let wel deze selectie.

Evenwel zal het gros van de wedstrijden gespeeld gaan worden in de Eredivisie. Daar zit ‘m de crux want dat kan voor enkele spelers de reden zijn om te verkassen, los van het geld.

Gaan we verder met acht teams of zes. Het laatste zou funest zijn, op meerdere fronten.

Bij aanvang van de play-offs hoorde ik sombere geluiden uit Leeuwarden en Weert, vooral omdat zij voor zichzelf een minimumbudget hebben gesteld van drie ton. Geen idee of ze dat gaan halen (ik hoop het wel, maar denk het niet)? Toch hoorde ik aan het eind van de play-offs geluiden dat Leeuwarden en Weert wel gaan deelnemen. Nou ja dat is alvast wat.

BEST DOEN

In feite is acht nog veel te weinig. Twaalf teams is het minimum, lijkt mij.

De afgelopen jaren is er ook maar bitter weinig veranderd. Het zijn dezelfde teams die de dienst uitmaken, ok Landstede heeft zich knap opgewerkt. Een stabiele organisatie, met een beleid (ook jeugd, beste mensen van Donar) en het voordeel dat Landstede stopt met volleybal. Naar verluidt is dat financieel gunstig voor de basketballers.

Feit is dat er in de Eredivisie geen aanwas is van clubs, alleen verhalen en geruchten die nooit werkelijkheid worden.

Nou heb ik oprecht de indruk dat zowel bij de FEB als bij de individuele clubs bestuurders zitten die hun best doen.

Alleen is dat niet genoeg!

Ik zie geen samenhang, geen samenwerking, ik zie geen visie, ik zie niets veranderen. Het staat stil. Basketbal in Nederland staat stil.

Ja, Donar gaat nu goed, Landstede ook. Maar wat schiet het basketbal in het algemeen daar mee op? Niets nada noppes.

Dat kan ook de reden zijn lichtpuntjes als Bekkering, Jeter, Gibbs, Kherrazi, Williams, Bouwknecht gaan kiezen voor een andere competitie.

PASSIEVE HOUDING

Ik heb sterk de indruk dat er door bestuurders veel te veel achterover geleund wordt. Wij zijn basketbal, komt u maar.

Een houding die niet gepast is en afgestraft wordt.

Hoe zit het met de kaartverkoop gedurende het seizoen? Met nadruk op verkoop.

Welke sponsoren zijn recent (in jaren) nog in het basketbal gestapt? Hoeveel teams zitten zonder hoofdsponsor?

Hoeveel betaalde professionals zijn bij de diverse Eredivisieteams werkzaam, buiten degene die spelen of trainer zijn?

Welke organisatie heeft een beleidsplan liggen met een visie, doelen en beschreven stappen, buiten het technische om?

Hoeveel landelijke media bezochten de play-offs en in het bijzonder de finale? Als dit laatste geen teken aan de wand qua staat van de sport.

En alsjeblieft nou niet wijzen naar anderen.

ROEPENDE IN DE WOESTIJN

Ben ik de enige die dit ziet? Nee, absoluut niet. Het frappante is dat ik dit gedurende het seizoen met veel coaches, enkele sponsors en enkele spelers besproken heb. Zij zien dit, ondervinden dit, ondergaan dit.

Nou snap ik ook wel dat overleven voor sommige teams prioriteit nummer één is.

Dus clubs stel dan gezamenlijk (ja dat blijft moeilijk) in ieder geval twee of drie betaalde mensen aan bij de FEB. Laat hen een plan schrijven, dat uitwerken en uitvoeren. Ja dat kost geld. Dat hoesten de teams dan maar samen op, eerst zaaien dan oogsten. Op de huidige manier verder gaan, levert niets op. Kijk maar naar de afgelopen jaren.

ZiggoSport heeft zich dit seizoen gemeld. Dat de hoogste baas van het sportkanaal een duidelijke link met het basketbal heeft, speelt natuurlijk een belangrijke rol.

Waar ik bijna een jaar geleden schreef dat de ploegen op hun knieën dankbaar moesten zijn, zie ik daar niet zoveel van.

Op sommige plekken mogen ‘normale’ tv-dingen vooral niet (interviews op het veld), de hallen zijn naar mijn mening vaak veel te leeg bij tv-wedstrijden en dat de kijkcijfers niet om over naar huis te schrijven zijn, is geen raar gevolg.

Nogmaals, de tijd om te zitten en wachten is echt voorbij, mits men serieuze sport wil bedrijven.

Mijn advies, afgeleid van Mike Krzyzewski: Nederlandse clubs word een team, zoals je verwacht van je eigen spelers, en ga zo handelen!

MIJN ASSIST

Ik wil ook wel een voorzet geven.

Om te beginnen moet het basketbal in Nederland uniform worden. Dat wil niet zeggen dat elk team hetzelfde moet zijn, nee het gaat om uitstraling, één ‘tone of voice’.

De echte die-hard basketbalfans komen altijd, die hoef je niet te binden.

Om ‘buitenstaanders’, -potentiele- fans en geldschieters, te trekken, moet je weten wat zij willen om ze te kunnen binden. Onderzoek dat.

Ik denk dat zij niet alleen voor een basketbalwedstrijd komen, maar voor een avondje uit, een feestje.

Bied ze dat dan ook. Het moet meer dan een sec-wedstrijd zijn.

Zorg dan voor verbondenheid.

Hier houdt het voor dit moment op.

MVP PLAYOFFS

Tot mijn grote verbazing ontdekte ik recent hoe de verkiezing is verlopen van de finale MVP. Dat is gebeurd door een comité van vijf. Dat is niet vreemd. Vreemd is het wel dat ik zeker weet dat twee van hen geen enkele finalewedstrijd in een hal hebben gezien en dat ik zeker weet dat niemand alle vijf de duels met eigen ogen heeft gezien.

AMERIKANEN

Interessant is het om te horen hoe de clubs verder gaan met het aantal Amerikanen per team. Nu zijn er vier toegestaan. Het zal niet lang duren voordat er knopen moeten worden doorgehakt. Ieder team heeft straks één stem. Visie anyone?

MIJN FOUT

Een paar weken geleden heb ik over SPM Shoeters geschreven dat er misschien pseudovedetten rondliepen. Dat is een foute woordkeuze geweest van mijn kant. Simpelweg te ver doorgeschoten in mijn woordkeus. Excuses.

Game 5: Wat gebeurt er? @LandstedeBasket @Donar_Official

Ik was dinsdag klaar voor een klassieker in Martiniplaza. Landstede kwam met een overwinning op zak naar Donar en alles duidde vooraf op een mooi partij basketbal.

Het werd een veegpartij, in feite zoals in wedstrijd 1 en 2 van de finale.

Het derde kwart was tekenend voor de verhoudingen tussen Donar en Landstede. De Zwolse formatie speelde geen goede eerste helft, maar bleef qua marge in de wedstrijd hangen.

Na rust leek er wat mogelijk bij de stand van 39-34.

Minutenlang waren de scores spaarzaam. Juist toen bleek dat Donar meer kwaliteit heeft, zeker ook op de bank.

De ploeg verslapt namelijk niet, zolang aanstaand finals MVP Ross Bekkering speelt althans (game 3!). In de aanval kan iedereen een bal binnen gooien, als de ploeg rent is ze niet te stoppen en verdedigend zit het goed in elkaar. Op een positieve manier wordt er erg agressief verdedigd wat soms leidt tot veel fouten, maar daar komt dan een diepe bank goed van pas.

Erg stabiel dat Donar zonder dat ze in de finale supergoed spelen of hoeven te spelen. Ik denk oprecht dat de ploeg nog meer kan, maar zie ook dat het niet nodig is (geweest) tegen Landstede.

AUW

Eigenlijk stelt die ploeg me teleur. Dat heeft enerzijds natuurlijk te maken met Donar, maar voor mijn gevoel ligt het grotendeels aan Landstede zelf.

Ik begrijp gewoon regelmatig niet wat de Zwolse spelers doen op het veld. Hun passes (pffffff wat ongelofelijk veel onnodig balverlies heeft de ploeg), hun schotkeuzes en te veel spelers die ondermaats (Glenn, McWhorter, Kloos) of wisselvallig (Gibbs, Voorn) presteren, het is allemaal zo anders dan de weken voorafgaand aan de finale.

In zekere zin doet mij deze Nederlandse finale denken aan de NBA-halve finale tussen Golden State en Oklahoma. De nummer één van de ranglijst maakt het daar ook niet waar en het lager geplaatste team, blijkt ook het betere team.

Voor nu dan want het is nog niet gespeeld. Niet in Amerika en niet in Nederland.

Feit is dat Donar in de best-of-sevenserie met 1-3 leidt. Is Landstede klaar? Feitelijk gezien niet. Het is zeker mogelijk dat een ploeg drie duels op rij wint (in 1999 stond Amsterdam met 1-3 achter tegen Den Helder, had Piet Meijer de platte schuit al klaarliggen, voordat de ploeg van Ton Boot drie keer op rij won). Landstede zou dan ook nog twee keer thuisspelen. Gezien de voorgaande vier duels is het wel lastig om daarin te geloven.

Game 4 onder hoogspanning @Donar_Official @LandstedeBasket

Er werd mij na wedstrijd 3 meerdere keren gevraagd wat ik van het optreden van de scheidsrechters vond. Misschien kies ik daarbij voor de makkelijkste weg, maar ik ga er niet op in.

In algemene zin is wel duidelijk wat ik vind van het Oranjekorps, daarover heb ik al enkele keren geschreven op deze blog.

Overigens vind ik het vreemd dat de beste scheidsrechter van Nederland, Antio Sinterniklaas, niet alle finalewedstrijden fluit. Het zal best dat andere refs ook aan bod moeten komen, dat kan gewoon als refs twee en drie naast Antio.

Ik snap dat we in een sociaal land leven en dat iedereen aan bod moet komen, doe dat dan maar gedurende het seizoen. De finale verdient de beste(n). Overigens zou ik er niets tegen hebben als het trio Sinterniklaas, Van Slooten, Kuut alle wedstrijden fluit. Waarom niet?

Even terug naar game 3. Natuurlijk ging bij het Oranje-trio niet alles goed (of veel niet, het is maar met welke pet je kijkt).

Tegelijk moet ik ook zeggen dat bij beide teams ook niet alles goed ging. Bijvoorbeeld dat vele onnodige balverlies en maar schieten in plaats van inside gaan (voor easy baskets en om fouten uit te lokken).

Wat ik wil zeggen is dat refs mensen zijn, net als basketballers. Kritiek mag, moet zelfs want daar worden refs beter van (als ze tenminste luisteren), maar wel fair.

Spelers en coaches hebben namelijk een voorbeeldfunctie. We willen toch geen voetbalsport worden?

Eén ding moet ik hierbij nog aantekenen. Coaches en spelers die een nederlaag afschuiven op de refs gebruiken dat vaak als een excuus voor hun eigen falen.

VANAVOND

Daarop voortbordurend ben ik erg nieuwsgierig naar de wedstrijd van vanavond. Ik verwacht een ‘battle’, echt een ouderwetse play-offkraker in een uitverkocht Martiniplaza (pure reclame voor de sport!).

Het nadeel van dit soort wedstrijden, als je het nadeel wilt noemen, is dat er waarschijnlijk veel fouten gefloten gaan worden en daarom denk ik dat game 4 weleens vanaf de vrije worplijn beslist kan gaan worden.

Evenwel moeten dan wel alle spelers hun niveau halen en met de vierde wedstrijd in acht dagen is dat even de vraag.

Haalt iedereen zijn ‘normale niveau’ dan ontstaan er mooie match ups.

Jeter en Gibbs (die hem meestal verdedigt)

Sullivan en McWhorter.

Dourisseau en Voorn.

Bekkering en Hinz.

Glenn en Bubnic.

Doe je ogen dicht en geniet er nu alvast van. Intrigerend met ook de diepte van de bank in het achterhoofd (in een duel met veel fouten).

Daarmee kom ik weer terug op game 3. Hinz is herboren nadat hij game 1 en 2 met de handrem erop moest spelen, na een bezoek aan een Limburgse ‘wonderdokter’ vanwege een kapotte spier naast zijn achillespees.

Key to the game is, denk ik, de tweestrijd tussen de Canadezen Bekkering en Hinz (Raptors anyone?) Bekkering de betere rebounder, Hinz iets meer aanvallend repertoire. Let ook goed op het balverlies, het team dat dit een keer onder controle weet te houden, zal goede zaken doen. Fascinerend duel, dat wordt het.

Mijn hoogtepunt week 30 DBL: De ongekroonde koning

Zes jaar is hij in Nederland met drie titels op zak en de vierde ligt in het verschiet.

Een garantie voor succes: Ross Bekkering.

Gek eigenlijk. Ik kan me Bekkering van zijn eerste seizoen in Nederland (2010-2011) nog redelijk herinneren. Dat was niet zozeer vanwege zijn spel, als wel dat ik het erg slim vond van Leiden om een Canadees te vinden met een Nederlands paspoort, beetje zoals in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw.

Qua speler staat mij bij dat Bekkering bij zijn entree in Nederland vooral fysiek erg sterk was, maar niet ‘goochem’ en vrije worpen waren niet zijn ding.

Ondertussen is Ross een ‘beest’ geworden, eentje die elke ploeg wel wil hebben. Harde werker, teamspeler, goed karakter, aardige vent en bovenal een winnaar.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

DE BEKKERINGEN

Zijn vader Simon emigreerde toen hij 7 jaar oud was met zijn ouders uit Nieuw Buinen naar Canada.

Ross groeide op in het piepkleine Taber (8100 inwoners, 3 uur rijden ten zuidoosten van Calgary). Daar leerde hij op de lagere school op zijn 6e al zijn latere vrouw Carli kennen. Op de Universiteit van Calgary (hij studeerde economie) werd Ross samen met zijn broer Henry (die ook voor Donar uitkwam en met wie hij samen een jaartje in Wijchen speelde en nu politie-agent is Calgary) een bezienswaardigheid.

Vier jaar geleden trouwde Ross met Carli. Tien maanden per jaar leeft dit echtpaar een halve wereld verwijderd van elkaar. Simpelweg omdat Ross in Groningen werkt en zij in Calgary medicijnen studeert.

Skype is hun beste vriend. Zomers als Ross (meestal dus van een kampioenschap geniet) steunt hij zijn vrouw met haar studie.

Ross Bekkering houdt van drop, bijna verslaafd is hij eraan zijn hele leven al. Carli vind het maar vreemd spul.

VERANDERINGEN

Wat vooral opvalt aan Ross Bekkering is dat hij de afgelopen jaren mentaal enorm sterk is geworden.

Natuurlijk waren er bij zijn entree in Nederland twijfels. Ross kon ballen, zat in het Universiadeteam van Canada, maar toch. Ross kon in zijn eerste Nederlandse jaren een boel dingen niet.

Hij is het toonbeeld van investeren en volhouden (zo schiet hij tegenwoordig keurig vrije worpen en driepunters), een voorbeeld in feite voor iedere Nederlandse basketballer.

Nou heeft Ross ook zijn eigenaardigheden. Gezellig eten bijvoorbeeld zit er niet echt in, want eten ziet hij als een ‘job’ en daarom schranst hij zijn maaltijden naar binnen.

In feite behandelt Ross zijn eten als de bal in een wedstrijd.

COLD HARD FACTS

Ross Bekkering werd dit seizoen statistical MVP van de Nederlandse competitie. In de verkiezing van MVP bleef Worthy de Jong hem voor en daar kun je best een boompje over opzetten.

Gemiddeld was Ross Bekkering dit seizoen goed voor 30 minuten, 13 punten en 10 rebounds. Over een heel seizoen!

In de play-offs trekt hij die lijn, ondanks een ongelukkige game 3, keurig door met 32 minuten, 12 punten en 11 rebounds.

Wat mij betreft wordt Bekkering de MVP van de finale (in het geval Donar kampioen wordt), al is het misschien wat vroeg en heeft hij serieuze concurrentie van Lance Jeter.

Een ding  is mij duidelijk, net als Worthy de Jong en Mohamed Kherrazi is Bekkering  te goed geworden voor de Nederlandse Eredivisie. Een schotpercentage van boven de 60%, 16 double doubles spreken voor zich (en nog een keer een wedstrijd met meer dan 20 rebounds).

Van ganser harte hoop ik dat de concurrentie in Nederland sterker wordt en Ross in Nederland blijft, maar ik heb alle begrip als hij in de bloei van zijn sportieve carrière de uitdaging aangaat in een zwaardere competitie.

 

In de diashow zijn foto’s van Ross Bekkering gebruikt van diverse basketbalfotografen, foto’s die ik van internet heb gehaald. Met dank aan onder andere  Richard Koolen, Peter van de Velde, Christan Aarts, Gerrie van der Boom en Robert Verboon.

Voorspelling finale; eens moet de eerste keer zijn

Het wordt spannend.

Met spannend bedoel ik SPANNEND!

Het mooie is dat spanning de mooiste, maar ook de meest onverwachte dingen (positief en negatief) in mensen naar boven haalt.

De hamvraag voor de finale tussen Landstede en Donar, die dinsdag begint, is daarom voor mij; welk team, welke spelers en zeker ook welke coaches gaan het beste met de spanning (door tegenslagen) om.

De conventionele gedachte is dat de Groningers in het voordeel zijn. Ik bedoel, kijk eens wat er staat en wat de ploeg sinds januari, toen Jeter kwam, nog verloren heeft (4x en 20x gewonnen).

Donar is qua leeftijden en behaalde kampioenschappen door individuele spelers de meest ervaren selectie. De ploeg verdedigt sterk, allemaal facetten die ik erg belangrijk vind. Jeter en Bekkering zitten in het all-starteam, Dourisseau is een ex-MVP.

Donar voor de 5e keer kampioen, het zal door menig buitenstaander klakkeloos voorspeld worden.

ONDERSCHATTING

Jammer.

Want ik heb Grant Gibbs in zijn ogen gekeken en daarmee in alle Zwolse ogen.

Na het bereiken van de finale in de kleedkamer in Den Bosch. Gibbs zat daar op zijn dooie gemak, alsof het bereiken van de finale door Landstede een alledaagse bezigheid was.

“We expected to be here”, zei hij rustig en zich volledig bewust van de realiteit van het Nederlandse basketballandschap.

Ik moet toegeven dat ik Landstede lang, veel te lang onderschat heb. Deze ploeg heb ik dit seizoen zien groeien. De synergie, wilskracht en het vertrouwen zijn enorm. Tegenslagen worden omgezet in voordelen, het doet me echt denken aan ploegen van Ton Boot, de verdedigende vechtmachines. Landstede is geen klein duimpje dat in een finale verzeild is geraakt.

Het team zal de fout niet maken, maar het ‘umfeld’ in Zwolle mag niet uitstralen dat het genoegen neemt met het bereiken van de finale (zoals in 2005). Een calimerogevoel is uit den boze om kampioen te kunnen worden, dat laatste geldt overigens evengoed voor Donar.

COACHES

Herman van den Belt (nog nooit kampioen) coachte zijn ploeg uitstekend in de halve finale, wisselde goed en nam time-outs op de juiste momenten (om elk momentum van SPM te breken).

Nou is Erik Braal (nog nooit kampioen) ook een goede coach, alleen heb ik de indruk dat hij niet de grip op zijn spelersgroep heeft, die Van den Belt wel heeft (leuk detail: in het seizoen 2009-2010 werkten ze op eigen verzoek samen in Bergen op Zoom).

Ook hoop ik dat Braal niet blijft herhalen dat het om het collectief gaat, ten eerste weet iedereen dat en ten tweede moeten coaches (naar buiten toe) niet zo’n nerveuze indruk maken. Het gaat ook bij de coaches om details, nuances, maar die maken wel het verschil in een spannende serie.

Er is voor mij één grote maar, de blessures bij Landstede. Zondervan is zeker out na zijn schouder uit de kom in de laatste halve finalewedstrijd. Hinz leek out, maar ik begrijp dat hij drie keer per dag behandeld wordt aan zijn kuitspier en dat alles in het werk wordt gesteld om hem in de finale te laten spelen. Lukt dat en blijft de rest heel, dan is Landstede dicht bij een titel.

HALVE FINALES

Uiteindelijk hadden beide teams zes duels nodig. Landstede won twee keer in Den Bosch. De thuisnederlaag in wedstrijd vijf (in de slotfase) was meer een plotselinge opleving van SPM, dan een meltdown van Zwolle.

Donar won één keer in Leiden en maakte het thuis af. De nederlaag in wedstrijd vijf was echter van dien aard dat het mijn gevoel heeft bevestigd dat Donar uitstekend kan basketballen, maar dat er soms momenten zijn waarin de ploeg mentaal volkomen door het ijs zakt.

DIT SEIZOEN

De teams stonden vier keer tegenover elkaar, Landstede won er drie.

18 oktober in Groningen; 66-75

6 december in Zwolle; 82-77

6 februari in Groningen; 83-82

24 maart in Zwolle; 69-67

HET BELANG VAN GAME 1

Natuurlijk bieden resultaten uit het verleden geen garanties, toch zegt het wel iets. Daarom is dinsdagavond in mijn ogen cruciaal. 89,5% van de winnaars van game 1 in de finalereeks zijn in 38 jaar historie van play-offbasketbal in Nederland kampioen geworden. Over belangrijk gesproken!

FEITEN FINALES

Gemiddeld ligt het percentage thuiswinst in de totale play-offhistorie op 66,4%. Gemiddelde uitslag: 80,3 – 75,2.

In de finale stijgt dat naar percentage naar 70,7%. Uitslag gemiddeld: 79,9 – 74,4.

In best-of-sevenfinales neemt het percentage thuiswinst nog verder toe: 77,0%. Gemiddelde uitslag: 79,4 – 72,6.

FEITEN LANDSTEDE EN DONAR IN FINALES

Zwolle begint met thuisvoordeel aan pas haar tweede finalereeks, in 2005 was er een sweep door Amsterdam.

Voor Groningen is het de 9e finalereeks met 4 titels op zak.

Totalen en gemiddelden play-offs:
2P% 3P% FT% PTS VOOR PTS TEGEN REB TO AST BLK P’s
Zwolle 47,2 36,4 70,5 74,2 67,3 40,0 14,0 12,0 2,2 18,7
Donar 48,0 33,9 70,4 70,8 65,1 38,4 15,8 16,6 1,4 19,0

MIJN INSCHATTING VAN DE TEAMS

Landstede Donar
scorend vermogen **** *****
defensieve kwaliteiten *** ****
rebound ***** ****
vrije worpen **** ****
balverlies **** ***
teamcohesie ***** ****
point McWhorter **** Jeter ****
shooting guard Gibbs ***** Sullivan ****
forward Voorn **** Dourisseau ****
power foward Glenn **** Bekkering *****
center Osaikhwuwuomwan*** Fieler ****
bank *** ****
individu in staat te forceren **** ****
coach **** ***
finale ervaring *** ****
thuishal **** ****
ranking 64 64
Bottom line Landstede Hinz moet fit geraken. Thuisvoordeel erg belangrijk. Gibbs is de leider en hoe.  Voorn is de X-factor. Vechtmachine pur sang. Kwantitatief beperkt.
Bottom line Donar Diep team. Aanvallend erg sterk. Jeter, Dourissseau, Bekkering 3 bazen. Inside/outside sterk. Mentale aandachtspuntjes.
Voorspelling Veel spannende wedstrijden. Als Hinz fit is en Landstede wint game 1 dan worden ze kampioen.

 

Mijn hoogtepunt week 29 DBL: Het is voorbij, het is niet anders

Geen idee welke organisatie nu het meest teleurgesteld is, Zorg en Zekerheid Leiden of SPM Shoeters?

Om met de laatste te beginnen de Bosschenaren wonnen dit seizoen de Beker en de Supercup, alleen lukte het niet om de titel te prolongeren. Dus ja teleurstelling zal er zeker zijn, maar er zijn ook tastbare prijzen.

Daarom denk ik dat de teleurstelling in Leiden groter zal zijn. De ‘grote’ Eddy Casteels won namelijk helemaal niets in zijn twee Nederlandse jaren. De opvolger van Toon van Helfteren moest de jeugd bij Zorg en Zekerheid meer kans geven en minder verdedigend en dus attractiever laten spelen. Naar mijn mening is dat niet echt gelukt. De feitelijke prestaties spreken verder voor zichzelf.

ONMOGELIJK

Dat zijn echt gemiste kansen, vooral omdat Worthy de Jong en Mohamed Kherrazi in de bloei van hun carrière zitten. Met twee goede Amerikanen, Thomas Koenis en Rogier Jansen is het bijna lastiger om niets te winnen dan wel.

In mijn ogen en met mijn ervaringen denk ik dat Casteels met zijn ‘Ton Boot-gedachtengoed’ niet meer van deze tijd is. Het klikt gewoon niet met de tegenwoordige Nederlandse (en Amerikaanse) generatie. Die denken zelf (mee), stellen vragen en lopen niet meer blind achter iemand aan, accepteren niet alles klakkeloos.

Dit is Casteels niet te verwijten, hij is zo heel zijn leven al. Misschien moet degene die hem aangesteld heeft zich eens goed afvragen waarom deze beslissing twee jaar geleden is genomen. Had dat vooral met de naam te maken? Net zoals bij het contract voor Wright voor anderhalf jaar. Is hij echt zo goed dat elke Leidse fan en waarschijnlijk nieuwe coach hem volgend jaar per se weer wil zien?

ALTERNATIEF

Nogmaals zonde en vreemd omdat de beste coach van Nederland op welhaast fietsafstand van de Vijf Meihal woont, stel je voor dat hij de afgelopen twee jaar…(of beter als ZZ-fan doe dat maar niet).

Nou denk ik dat het niet snel meer goedkomt tussen Toon van Helfteren en het Leidse bestuur, maar ik zeg nooit nooit. Al denk ik niet dat Van Helfteren volgend seizoen aan het roer staat in Leiden, dan moeten ego’s en enkele mensen opzij worden gezet.

Worthy de Jong vertrekt. Moet weg, als het aan mij ligt. Naar het buitenland en beter worden in een betere competitie, dat heeft hij nodig, dat gun ik hem. Grenzen verleggen.

Eigenlijk geldt dat ook voor Kherrazi. Wat is voor hem nou nog een uitdaging in Nederland? Kortom Mo ga je grenzen verleggen, stap uit je ‘comfort zone’, goed voor jou, goed voor Oranje.

100% officieel dat Casteels vertrekt is het niet, hoogstwaarschijnlijk wel en dan zie ik vervolgens Hakim Salem met zijn bravoure wel in de Vijf Mei-hal opduiken.

SPM SHOETERS

Deze organisatie zit met andere problemen.

Allereerst is er nog geen hoofdsponsor gevonden als opvolger van SPM. Nou wordt er wel gesproken en zijn er interessante partijen bij betrokken, maar zwart op wit staat er nog niets bij mijn weten. Het voorbestaan zal niet in gevaar komen, maar geld bepaalt natuurlijk wel veel.

Toch denk ik niet dat bepaalde keuzes in Den Bosch gemaakt gaan worden op basis van geld.

Duidelijk is dat er geen chemie is tussen de coach Sam Jones en zijn selectie. Duidelijk is ook dat het beste eraf is bij Arvin Slagter, Kees Akerboom en Stefan Wessels. Duidelijk is ook dat Dejan Kravic een mispeer van jewelste is gebleken, niet de eerste mislukte center in Den Bosch trouwens.

Kravic zal vast ergens in Europa aan de bak komen, maar met deze mentaliteit gaat hij nooit de top bereiken en verkwanselt hij zijn potentie.

DE BANK

Voor de drie zogenoemde steunpilaren in Den Bosch gaat het ook anders worden, denk ik. De ‘oude’ benen trekken het niet meer een heel seizoen starten en veel minuten maken. Voor hen is de komende jaren absoluut een rol weggelegd, maar dan vanaf de bank.

Daarbij denk ik dat het Bossche bestuur goed zal moeten leren van dit seizoen, een bestuur overigens zonder lid met technische portefeuille (al zijn er altijd nog ex-bestuursleden met veel verstand van basketbal).

Al die Nederlanders is leuk geweest, maar het ontbrak in Den Bosch, de organisatie die ‘We entertain people’ als slogan draagt, wel aan creativiteit en iets spectaculairs, dat Amerikanen kunnen brengen.

Niet dat er nu een karrenvracht gehaald moet worden. Twee is voldoende. Een center en de juiste Amerikaanse guard/forward. Verder denk ik dat het fundament aan Nederlanders (Williams, Bouwknecht en Lietmeijer hebben doorlopend contract, De Pagter en Schilder zijn ok en De Vries is doorgebroken) aardig staat, bovendien was het verschil dit seizoen ook weer niet zo groot.

Ervan uitgaande dat Akerboom en Wessels niet stoppen met basketballen en aangezien hun familiaire roots diepgeworteld zijn in Den Bosch, verwacht ik dat Slagter, die, denk ik, zich steeds meer ging ergeren aan de dingen die hij niet meer kon (brengen), vertrekt.

HET GESPREK

De hamvraag is wat er met coach Sam Jones gaat gebeuren en wat hij zelf wil. Jones leek mij dit seizoen nooit zichzelf. Ik ken hem als een open vrolijke man, doorspekt met typisch Amerikaans optimisme. Dit seizoen is hij steeds geslotener geworden, leek bij vlagen geïrriteerd op en naast het veld. Straalde weinig vreugde uit. Fanatiek en zelfverzekerd dat is hij zeker, maar misschien geldt voor hem hetzelfde als voor Casteels, hij is wie hij is en degene die hem aangesteld heeft moet zich achter de oren krabben.

Feit is dat er serieus gesproken moeten worden of Jones de man is die Den Bosch vooruit kan helpen en de o zo noodzakelijke chemie terug kan brengen.

Ik denk dat de vraag stellen…

 

What a difference a day makes

Ik kan heel makkelijk zeggen dat ik me vergist heb. In zekere zin heb ik dat ook, maar tegelijk ook niet.

Tuurlijk had ik Zorg en Zekerheid en SPM Shoeters in feite al afgeschreven. Dat was niet op basis van één wedstrijd, nee op basis van een reeks waarin ik een tendens constateerde.

Heel simpel. Landstede en Donar wonnen niet alleen, ze gingen vooral overtuigender spelen. Steeds ietsje beter.

Nu ga ik ook niet zeggen dat alles anders wordt, dat is het al.

Landstede bijvoorbeeld laat DE kans op het bereiken van de finale liggen. Ik bedoel makkelijker dan dit wordt het niet.

SPM op haar beurt stond met de rug tegen de muur. Klaar om op vakantie gestuurd te worden. Zover kwam het niet (64-74). Allereerst toonde de Bossche formatie (eindelijk) 40 minuten lang strijd en energie. Dat ze kunnen ballen, weet iedereen wel, maar in de play-offs komt het op andere ‘niet tastbare’ zaken aan.

Die dingen waren de afgelopen vier duels niet voor SPM.

MAN EN PAARD

Kravic speelde in game 5 maar 14 minuten. SPM won. De voorgaande duels speelde hij gemiddeld 26 minuten.

Nu heb ik niets tegen Kravic, technisch begaafde speler. Hij begrijpt alleen niet wat er gevraagd wordt in de play-offs en dat straalde uit.

Heldere keuze van Jones. Zeker omdat Aarts wel weet wat gevraagd wordt. Hij liet dat ook al zien in game 4 in de beperkte tijd die hij toen kreeg.

Er was wel meer anders in de rotatie van SPM. In feite kiest coach Jones (eindelijk?) niet meer voor de diepte, maar kiest hij besten.

Bouwknecht 23 minuten, 15 gemiddeld.

Slagter 27 minuten, 27 gemiddeld.

Williams 29 minuten, 26,5 gemiddeld.

Wessels 28 minuten, 29 gemiddeld.

Schilder 11 minuten, 14 gemiddeld.

De Pagter 18 minuten, 18,5 gemiddeld.

Akerboom 23 minuten, 27 gemiddeld.

Aarts 19 minuten, 9 gemiddeld

De Vries 4 minuten, 12 gemiddeld.

INZICHT

Diepte is leuk, zeker gedurende het seizoen om zijn ‘oudjes’ te sparen. Tijdens de play-offs heeft het alleen zin als de ploeg 40 minuten als een ‘gek’ speelt en zo speelt SPM niet. Dan is de keus van Jones voor minder spelers absoluut beter omdat zij dan meer ritme krijgen.

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Al ga ik hier niet verkondigen dat SPM nu zomaar de finale haalt, ik heb al zoveel voorspeld. Daarvoor is Landstede te goed. Dat de verhouding gekeerd zijn en coach Jones het ‘licht’ heeft gezien lijkt mij ook een feit.

VIJF MEI HAL

Misschien is dat ook wel het geval in Leiden. De eclatante winst op Donar kan een lichtpuntje aan het eind van de tunnel zijn.

Het botert daar totaal niet tussen coach en spelers. Dat hoeft ook niet, zolang er maar respect is. Worthy de Jong riep na game 3 dat er met de coach gesproken moest worden. Dat er zaken moesten veranderen.

In game 4 speelde Leiden een acceptabele partij, die verloren ging. Dit keer werd Donar genadeloos naar huis gestuurd (73-43). Geen schijn van kans. Dat is bovenal de verdienste van de thuisploeg waar de gesprekken blijkbaar hebben geholpen.

TRUC

Al schiet mij nu schrijvend te binnen dat dit ook het spel kan zijn dat Casteels speelt met zijn ploeg. Scherp krijgen zoals alleen Ton Boot dat kon. Pffffffff zou het?? Dan zou het briljant zijn.

Tegelijk hoeft coach Braal niet te wanhopen, maar mag hij zich wel zorgen maken over de mentale gesteldheid van zijn ploeg. Verliezen kan, maar dit.

Toch zijn hier de verhoudingen op dit moment net ietsje anders. De volgende wedstrijd speelt Donar namelijk thuis. Landstede moet naar Den Bosch en dat is toch anders, hoewel de ploeg bewezen heeft te kunnen winnen in de Maaspoort.

Donar thuis… is gewoon een ander verhaal. Probleem is alleen dat de ploeg niet moet gaan denken dat het wel goed komt, zoiets als in game5, want daarvoor is Leiden te gevaarlijk.

Donderdag game 6. Gelukkig ben ik geen orakel, spanning en sensatie in de play-offs laat ik het daar dan maar bij houden.